Müzik grubu olan bir arkadaşım vardı, bunlar otogara gidip ilk gelen otobüse atlayıp gidiyorlar ve o gece o şehrin barlarından birinde çalıp sabah yine yola koyuluyorlardı. Acayip çılgınlardı işte. Sonra ne mi oldu, çocuk bankacı oldu tabiki.
Bu sezon olur da güneş çıkar, yaz gelir veeee parmak arası terlik sezonu açılırsa eğer yaparık.
Halk buna hazır olmayabilir.
Canım ressamım Bob Ross’um
Acaip çıldırdığımın kanıtını sizlere sunuyorum. Boş işlerin ceo’su oldum yeminle inanmazsan bak http://pinterest.com/dagdakicoban/
Ne çok biliyorsunuz arkadaş ya! Ben herkesin bir diğerini eleştirmek için tetikte beklediği bu kadar insan olduğunu sosyal medya denen şey sayesinde gördüm. Küçücük bir eleştiriyi, minicik bir şakayı bile kaldıramayan insanlarla doluymuş meğerse burası. Kimse kimse hakkında hiçbir şey söyleyemez ama aynı zamanda bunu savunanlar herkes hakkında her şeyi söyleme hakkını da kendilerinde görüyor. En özgürlükçü insanlar bile kendilerine yöneltilen bir cümle, bir kelime nedeniyle bir anda saldırıya geçebiliyor. Arkadaşları dinlemeden etmeden saldırıya geçip hemen asıp-kesmece oynuyorlar.
Madem özgürlükçü, eşit olamıyorsun bari olduğun gibi görün.
Biri de çıkıp sen kimsin arkadaş demiyor, herkes bir diğerinin götünü yalama peşinde.
Buradaki herkes bana ilkokul sıralarında kimsenin ödev yapmadığını bildiği halde “örtmenim ödevleri kontrol etmicek misiniz” diyen çocuk gibi.
Kimse kimseyi sevmek zorunda değil ama bok gibi adamlarsınız. Hepiniz tüm rezilliğine rağmen söz konusu arkadaşınız olduğunda hemen “tanırım iyi çocuktur” moduna geçiyorsunuz.
Köylerinde küçük bir bakkaldan başka hiçbir şey olmayan çocuk,Türk Hava Kurumuna mektup yazarak maket uçak istemiş. THK’da maketi göndermiş. Maketi yapabilmek için yapıştırıcı lazımmış ve köydeki bakkalda o da yokmuş. Çocuk THK’ya bir mektup daha yazıp bu sefer yapıştırıcı istemiş ve THK yapıştırıcıya da göndermiş. O cocuk şimdi bir pilotmuş.
*bunu geçenlerde bir radyoda dinledim ve vaaay amınakoyim dedim.
Yanaklarımı içten paramparça etmeme sebep olan yirmilik diş; sen kimsin be adam sen kiiimsiiieaannnn? Kimsin bilmiyorum da ağzıma sıçtığın kesin. Yarın göt korkusunu da yanıma alarak doktora (dişçiye) gitmeyi planlıyorum. Göreceğiz bakalım sen mi büyüksün ben mi? Ama ikimizi bir kenara bırakırsak yusuf yusuf hepimizden daha büyük amma ondan da büyük kerpeten ve dişçinin anında uyuşturmalı o güzel iğnesi var. Bu da böyle bir isyanım. Ben aslında depresyon hırkamı giyip de gelecektim de şimdi diş ağrım her şeyi bastırdı.
Sen onunla kıvırcık marul diye dalga geçiyorsun ama bilmiyorsun ki eğer ben bir gün cinsel tercihi değiştirecek olursam, bunu yegane sebebi onlar olacak. Kıvırcık saçlı kadınların hastasıyım.
Ya bi gidin alla aşkına
“Hayat bazen insanları, birbirleri için ne kadar çok şey ifade ettiklerini anlasınlar diye ayırır.” Paulo Coelho
Cevabını veremediğim soruların en başında şu geliyor; “peki, şimdi bu çayı kim ısıtacak?”
Annelerimizden alıyorduk haberlerini. Hem tatlı hem de sert. Tam ‘Türk tipi bayan’, her şeyi bilen, yeri geldiğinde çakıp oturtan da sendin. Depremzede Kürtlere de ayarı sen verdin. Sonra da çıkıp “Bu ülkede yaşayan herkesi seviyorum” diyebildin Sevgin Böyleyse Van depreminde Kürtlere ayarı verdin: “Herkes haddini bilecek. Yeri geldi mi taş atacaksınız, sonra zor günlerde canım cicim deyip, yardım isteyeceksin. O polisler hemen yardımına koştu oradakilerin. O taş atanların eli kırılsın.” Demokratı kazıdık, altından faşist çıktı, ne sürpriz ama! Sonra da bir özür diledin ki, evlere şenlik: “Bir grup provokatör sosyal medyada beni hedef gösteriyor. Bu ülkenin her bir karış toprağını, üzerinde yaşayan her insan ile seviyorum.” Senin sevgin böyleyse Müge Anlı, lütfen beni sevme! Yazının tamamı burada —-> http://bit.ly/tGvw7l
Bu aralar sayıları ne çok arttı!
Button Theme
